Czasami dochodzą mnie słuchy, gdy ktoś mówi, że nie lubi dzieci. Moje zdanie w tej kwestii jest jasne: można nie lubić zupy pomidorowej, można nie lubić jogurtu malinowego, można nie lubić szpinaku czy agrestu, ale jak można nie lubić dzieci?

Wszak dzieci to ludzie! Jeśli ktoś mówi, że nie lubi dzieci to zupełnie tak, jakby mówił, że nie lubi ludzi. Czy możecie to sobie wyobrazić? Dziecko to mały, niezdarny, uczący się życia człowiek, który faktycznie, czasem coś stłucze, czasem jest za głośno i zdarza mu się zrobić różne mało ciekawe rzeczy w towarzystwie (na przykład, gdy przychodzą goście albo gdy jedziemy z małym dzieckiem tramwajem – nie jego wina, że ruchy ma tak nieskoordynowane jak i trudno mu się skupić, jest na ogół rozkojarzone i komuś poplami torebkę lizakiem albo włoży niechcący łokieć w żebro…), ale to wciąż człowiek!

Nie rozumiem ludzi, którzy z założenia nie lubią dzieci i zwierząt. Myślę, że w ich życiu wiele jest pustki i zapełnić ją mogą tylko w jakiś mało wysublimowany sposób, jak na przykład granie na komputerze w gry online. I trzeba zdawać sobie sprawę, że nie mamy gwarancji, że osoba nie lubiąca dzieci z założenia któregoś dnia, przykładowo, nie zajdzie w ciążę i zostanie tatusiem lub mamusią… Wtedy opcje są dwie: poczuje w sobie instynkt, zrozumie, jak cudowne są dzieci, zakocha się w nich lub… na nieszczęście będzie inaczej: wyprze się dziecka, odda do adopcji i tak dalej – czego nikomu nie życzę.

Zakochani w swoich dzieciach poświęcają im mnóstwo czasu. Nie brakuje im go na nauczenie dziecka pływania, na codzienne spacery, na wysłanie pociechy na kursy angielski dla dzieci. Kochający rodzice zawsze zatroszczą się o swoje maleństwo. Wykupią polisę ubezpieczeniową, zadbają, by zawsze mieć dla niego czas i nigdy nie dojdzie do takiej sytuacji, że dziecko będzie czuło się niepotrzebne, niekochane, odrzucone… A przecież, niestety, wiele dzieci się dzisiaj tak właśnie czuje. Zbyt wiele!